2019’da bence  herkes ünlü

2019’da bence  herkes ünlü

Mart 3, 2019 46 0 0

*Son bir senede hayatınızdaki en büyük değişimlerden biri evlilik oldu. Nasıl gidiyor?

– Müthiş.

*Hayatınızda neler değişti?

– Çok bir şey değişmedi, zaten beraber yaşıyorduk. Sanki bir gece arkadaşlarımızla, ailelerimizle toplaşıp eğlenmişiz de tekrar devam ediyormuşuz gibi oldu.

* Nasıl tanıştınız?

– Sanatçı bir arkadaşımızın lansman gecesinde.

* Neydi Can Bonomo’da sizi çeken?

– Can’ın zor bir hayatı olmuş. Bütün o zorluklardan bu kadar olgunca çıkabilen bir erkek her zaman çok çekici tabii.

* Neydi o zorluklar?

– O başka bir röportajın konusu bence. Ama şimdi şunu söyleyebilirim; o zorluklar onu çirkinleştirebilirdi, kimse de “Niye böylesin” diyemezdi. Ama o diğer türlü olmayı tercih etmiş ve bunu başarmış da. İnsan onun gibi birini merak ediyor.

2019’da bence  herkes ünlü

class=’cf’>

* Siz terapi gördünüz mü?

– Tabii ki. Bu bahsettiğim gerekliliğin annem de babam da farkında olan insanlardı. Eskilerin o ‘deli doktoru’ algısını yıkarak kardeşimi de beni de ergenlik zamanlarımızda psikoloğa götürdüler. Şimdi de ara ara ihtiyaç duyduğumda giderim. Kendisini geliştirmek isteyen herkesin gitmesi gerek.

* Oyunun tanıtımlarında “Gerçek böyle buruşturur işte yüzünü. Sonra iyi gelir ama. Bir daha istersin” diye bir söz var. Gerçekler insanın yüzünü buruşturup canını acıtır mı?

– Acıtır tabii. Ama belki yüzümüzü buruşturan o gerçeği sindirdiğimiz, kendi gerçeğimizle barıştığımız zaman daha mutlu olabiliriz. Oyun kendini kırbaçlamaktan vazgeç ve gerçekleri karşılayabilecek kadar ‘ol’ diyor biraz.

2019’da bence  herkes ünlü

Bir ikizin olunca sürekli bir birey olduğunu kanıtlama çabasıyla boğuşuyorsun

* Çocukluğunuza dair aklınıza ilk gelen ne?

– Eğlenceli bir çocukluk geçirdim. İkiz olmanın tek avantajı bu galiba. Sürekli bir oyun arkadaşınız var. Çocukluğum deyince aklıma ilk, Ezgi’yle uydurduğumuz oyunlar geliyor.

* İnsanın kendine tıpatıp benzeyen bir ikizi olması nasıl bir his?

– Gerçekten tek iyi tarafı var, o da kendini hiç yalnız hissetmiyorsun. Onun dışında sürekli bir birey olduğunu kanıtlama çabasıyla boğuşuyorsun. Sürekli ikizliğin nasıl bir şey olduğunu anlatmak zorundasın.

* Çemberlitaş Kız Meslek Lisesi’nde okumuşsunuz. Neden bir kız lisesi?

– Çok da istemeyerek okuduk aslında. Ezgi de ben de pek çalışkan çocuklar değildik. O yüzden bir Anadolu lisesini kazanamadık. Çemberlitaş Kız Lisesi, düz liseler arasında üniversite puanı en yüksek olandı. Annem de oraya yazdırdı.

* Kız liseli olmayı nasıl anlatırsınız?

– Pek hoş şekilde anlatmam.

* Neden?

– Yanlış bir eğitim sistemi. Okul dediğimiz şey bizi her bakımdan hayata hazırlayan bir yer. Çalışma hayatımız, üniversite hayatımız tek cinsiyetli mi? Hayır. O yüzden kız lisesi hep anlamsız gelmişti.

* Oyunculuk, hikâyenizin neresinde başlıyor?

– Dayım oyuncuydu. Onun bulunduğu ortam, yaptığı iş o zamandan beri bana çok ilginç geliyordu. Lise zamanı en sevdiğim tiyatro olan Kenter Tiyatrosu bir kurs açmıştı. Oraya seçilmem, orada eğitim almam işleri daha ciddileştirmiş oldu.

* Nasıl keşfedildiniz?

– Konservatuvarın üçüncü yılında Berkun Oya, Krek’in yeni oyunu için seçme yapıyordu. Biz de okuldan birkaç arkadaş gittik. Seçildim, oyun başladı. Şu anda hâlâ menajerim olan Şermin (Ekinci) bir akşam oyunu izledi. Tanıştık, konuştuk, beraber çalışmaya başladık. Hemen oyuna Kerem Çatay ve Ece Yörenç’i getirmiş. Onlar da ‘Kuzey Güney’ için benimle çalışmak istediler.

* Önce tiyatroyla tanındınız. ‘Kuzey Güney’ dizisiyle adınızı geniş kitlelere ulaştırdınız. Şöhret size ne ifade ediyor?

– Gerçekten bilmiyorum. Ünlü olduğumu da düşünmüyorum. Ne ki ünlü, kime ünlü diyoruz? 2019’da bence herkes ünlü.

* Yine de tanınmak hayatta bir şeyleri değiştirmedi mi? Mesela maddi olarak?

– Çalışmaya başladığımdan beri kendi ayaklarım üstünde durabiliyorum, tek değişen şey bu oldu. Tanınma mevzuuna gelirsek, ona çok takılmamaya çalışıyorum. Kendimi eskiden gittiğim yerlere gitmekten, eskiden sevdiğim şeyleri yapmaktan alıkoymuyorum. Aksi takdirde hayat çok sıkıcı ve anlamsız olur.

* Televizyon dışında yaptığınız işlerde genelde festival filmlerini tercih ediyorsunuz. Sinema ve tiyatro sizin nefes alma alanınız mı?

– Evet çünkü sinema ve tiyatro bana bu işi neden sevdiğimi hatırlatıyor. Çünkü oyunculuk insani çalışma koşullarında, hikâye ve karakterin nereye gideceğini kesin biliyorken, işi yapanların sizden beklentisi sadece senaryonun veya tekstin yönlendirdiği ölçüde bir karakter inşa etmeniz olduğunda yapılabilecek bir şey. 

Tags: Can Bonomo, Hakan Gence, Öykü Karayel Categories: Magazin
PAYLAŞ PAYLAŞ PIN EKLE PAYLAŞ PAYLAŞ PAYLAŞ
Related Posts
Cevap Yazın

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir